FANDOM


Ο Κλασικισμός, στις τέχνες, αναφέρεται γενικά σε ένα υψηλό βαθμό στην κλασική αρχαιότητα, στο βαθμό που θέτει πρότυπα για το γούστο το οποίο οι κλασικιστές επιδιώκουν να μιμηθούν. Η τέχνη του κλασικισμού συνήθως επιδιώκει να είναι επίσημη και συγκρατημένη: από τον Δισκοβόλο ο Σερ Κένεθ Κλάρκ (αγγλικά:Sir Kenneth Clark) παρατήρησε ότι, "εάν προβάλλουμε ένσταση στους περιορισμούς και την συμπίεση τότε απλά προβάλλουμε ένσταση στον κλασικισμό της κλασικής τέχνης. Μια βίαιη έμφαση ή μια έξαφνη επιτάχυνση του ρυθμικού κινήματος θα είχε καταστρέψει αυτές τις ποιότητες της ισορροπίας και της πληρότητας μέσω των οποίων είχε διατηρήσει μέχρι τον παρόντα αιώνα την θέση της αυθεντίας μέσα στην περιορισμένη γκάμα των οπτικών εικόνων."[1] Ο κλασικισμός, όπως παρατήρησε και ο Clark, υπαινίσσεται έναν κανόνα από ευρέως αποδεκτές ιδεατές μορφές, είτε τον Δυτικό Κανόνα τον οποίο είχε εξετάσει στο έργο του The Nude (1956), ή στους Κλασικούς Κινέζους.

Ο Κλασικισμός είναι μια δύναμη που συχνά παρουσιάζεται στη μεταμεσαιωνική Ευρώπη και στις παραδόσεις από τις οποίες επηρεάστηκε. Εντούτοις, μερικές περίοδοι που θεωρούνται περισσότερο συνδεδεμένες με τα κλασσικά ιδανικά σε σχέση με άλλες, ιδιαίτερα η Εποχή του Λόγου, η Εποχή του Διαφωτισμού, και μερικά κλασικιστικά κινήματα στον Μοντερνισμού.

ΓενικάEdit

Rome Fontana dei Quattro Fiumi 01

Όλα τα ηρωικά γυμνά δεν είναι κλασσικά: Η Πηγή των Τεσσάρων Ποταμών, Μπερνίνι, 1651.


Ο κλασικισμός είναι μια ειδική μορφή φιλοσοφίας, που εκφράζεται στη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, την τέχνη, και τη μουσική, και που έχει Αρχαίες Ελληνικές και Ρωμαϊκές πηγές και μια έμφαση στην κοινωνία. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην περίοδο του Διαφωτισμού και στην Εποχή του Λόγου.

Ο Κλασικισμός έκανε την εμφάνισή του ως τέτοιος για πρώτη φορά κατά την Ιταλική αναγέννηση όταν η πτώση του Βυζαντίου και η άνοδος του εμπορίου με τον Ισλαμικό κόσμο έφερε μια πλημμύρα γνώσεων σχετικά, και από την αρχαιότητα της Ευρώπης. Μέχρι εκείνη την εποχή η ταύτιση με την αρχαιότητα είχε ιδωθεί ως μια συνεχής ιστορία της Χριστιανοσύνης από την εποχή του προσηλυτισμού των Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μέγα. Ο κλασικισμός της Αναγέννησης εισήγαγε μια σειρά από νέα στοιχεία στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, περιλαμβανομένης και της εφαρμογής των μαθηματικών και του εμπειρισμού στην τέχνη, τον ουμανισμό, τον φιλολογικό και αναπαραστατικό ρεαλισμό, και φορμαλισμό. Σημαντικό είναι ότι εισήγαγε επίσης και τον Πολυθεϊσμό, ή "παγανισμό", και την αντιπαράθεση ανάμεσα στο αρχαίο και το σύγχρονο.

Ο Κλασικισμός της Αναγέννησης οδήγησε και έδωσε τη θέση του σε μια διαφορετική έννοια του τι ήταν "κλασικό" στον 16ο και στον 17ο αιώνα. Σε αυτήν την περίοδο ο κλασικισμός πήρε όλο και περισσότερο ανοιχτά δομικά χαρακτηριστικά της τακτικότητας, της προβλεψιμότητας, της χρήσης της γεωμετρίας και των διαγραμμάτων, της σημασίας της αυστηρής πειθαρχίας και της παιδαγωγικής, καθώς επίσης και της σύστασης σχολών τέχνης και μουσικής. Η αυλή του Λουδοβίκου του XIV έχει ιδωθεί ως το κέντρο αυτής της μορφής του κλασικισμού, με τις αναφορές της στους θεούς του Ολύμπου ως ένα συμβολικό σκηνικό στοιχείο της απολυταρχίας, της υποταγής της στην αξιωματική και επαγωγική λογική, και την αγάπη της για την τάξη και την προβλεψιμότητα.


Η περίοδος αυτή αναζήτησε την αναβίωση των κλασσικών μορφών τέχνης, περιλαμβανομένου του Ελληνικού δράματος και της μουσικής. Η Όπερα, στην σύγχρονη Ευρωπαϊκή μορφή της, είχε τις ρίζες της σε προσπάθειες αναδημιουργίας του συνδυασμού τραγουδιού και χορού με το θέατρο που εκλαμβάνονταν ως το Ελληνικό πρότυπο. Παραδείγματα αυτής της έκκλησης προς τον Κλασικιμό περιελάμβαναν τον Δάντη, τον Πετράρχη, και τον Σαίξπηρ στην ποίηση και στο θέατρο. Το δράμα των Τυδώρ, συγκεκριμένα, ακολούθησε το μοντέλο των κλασικών ιδανικών και χώρισε τα έργα του σε τραγωδίες και κωμωδίες. Η μελέτη της Αρχαίας Ελληνικής θεωρήθηκε ως απαραίτητο στοιχείο μιας ολοκληρωμένης εκπαίδευσης στις ελευθέριες τέχνες.


Ο 20ος αιώνας είδε μια σειρά αλλαγές στις τέχνες και τις επιστήμες. Ο κλασικισμός χρησιμοποιήθηκε τόσο από εκείνους από τους οποίους απορρίφθηκε, ή έγινε αντιληπτός ως προσωρινή μεταμόρφωση στον πολιτικό, επιστημονικό και κοινωνικό κόσμο και από εκείνους που αγκάλιασαν τις αλλαγές ως ένα μέσο για να αποτινάξουν το υποτιθέμενο βάρος του 19ου αιώνα. Για τον λόγο αυτό, τόσο οι προ του 20ου αιώνα σχολές χαρακτηρίστηκαν ως "κλασικές" όσο και τα μοντέρνα κινήματα στην τέχνη που είδαν τον εαυτό τους να ευθυγραμμίζεται με το φως, τον χώρο, την αραιότητα της υφής, και την τυπική αισθητική αρμονία.

Σήμερα η φιλοσοφία του κλασικισμού χρησιμοποιείται ως ένας όρος ειδικά σε σχέση με τις Απολλώνιες πάνω από τις Διονυσιακές παρορμήσεις στην κοινωνία και στην τέχνη. Αυτό σημαίνει δε μια προτίμηση προς την ορθολογικότητα, ή τουλάχιστον ορθολογικά καθοδηγούμενη κάθαρση, πέρα από τον συναισθηματισμό.


Το λήμμα αποτελεί μετάφραση από το αντίστοιχο της αγγλικής Βικιπαίδειας και διανέμεται υπό τις άδειες CC-BY-SA 3.0 και GFDL.

ΠαραπομπέςEdit

  1. Clark, The Nude: A Study in Ideal Form 1956:242

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Also on FANDOM

Random Wiki