FANDOM


Lindy hop

Χορεύοντας Lindy Hop στο Sacramento Jazz Jubilee, Σακραμέντο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ (2006)

Το Lindy Hop είναι ένας Αμερικάνικος χορός που αναπτύχθηκε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης τις δεκαετίες 1920 και 1930 και παραδοσιακά αναπτύχθηκε με τη μουσική τζαζ της εποχής εκείνης. Το Lindy ήταν μια συγχώνευση πολλών χορών που προηγήθηκαν αυτού ή ήσαν δημοφιλείς όσο αυτό εξελίσσονταν αλλά βασίζεται κυρίως στο jazz, το tap, το breakaway και το Charleston. Έχει συχνά περιγραφεί ως ένας χορός jazz και είναι μέλος της οικογένειας των χορών swing.

Στη διάρκεια της ανάπτυξής του, το Lindy Hop συνδύασε στοιχεία τόσο ζευγαρωτών όσο και σόλο χορών χρησιμοποιώντας κινήσεις και αυτοσχεδιασμούς των μαύρων χορών παράλληλα με την τυπική δομή μετρήματος στα οχτώ των Ευρωπαϊκών χορών. Αυτό αποτυπώνεται με περισσότερη σαφήνεια στο βασικό βήμα του Lindy, το swingout. Στην ανοιχτή θέση αυτού του βήματος, ο κάθε χορευτής είναι γενικά συνδεδεμένος με τον άλλο χέρι-με-χέρι. Στην κλειστή του θέση, άντρες και γυναίκες συνδέονται σαν να αγκαλιάζονται.

Κι ενώ αναβίωσε τη δεκαετία του 1980 από Αμερικανούς, Σουηδούς, και Βρετανούς χορευτές, το Lindy Hop σήμερα αντιπροσωπεύεται από χορευτές και χαλαρά συνδεμένες ομάδες πολιτών στη Βόρειο και Νότιο Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Ωκεανία.

ΙστορίαEdit

Κύριο άρθρο: Ιστορία του Lindy Hop

Η εποχή του Swing (1920s–1940s)Edit

Το Lindy Hop γεννήθηκε σε κοινότητες μαύρων στο Χάρλεμ, της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ από το 1927 περίπου μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930 από τέσσερις πιθανές πηγές: το breakaway, το Charleston, το Texas Tommy, και το hop.[1]

Σύμφωνα με τον Ethel Williams, που βοήθησε στην εκλαΐκευση του Texas Tommy στη Νέα Υόρκη το 1913, το Texas Tommy "ήταν όπως το Lindy", και τα βασικά βήματα ακολουθούνταν από ένα breakaway ταυτόσημο με αυτό που βρίσκουμε στο Lindy. Ο χορευτής του Savoy "Shorty" George Snowden δήλωσε ότο "Συνηθίζαμε να αποκαλούμε το βασικό βήμα Hop long πρίν ο Lindbergh να κάνει το δικό του άλμα πάνω από τον Ατλαντικό. Υπήρχε για πολύ καιρό και μερικοί άνθρωποι άρχισαν να το ονομάζουν Lindbergh Hop μετά το 1927, παρόλο που δεν κράτησε. Τότε, στη διάρκεια του μαραθωνίου στο Manhattan Casino, κουράστηκα από τα ίδια παλιά βήματα και απελευθερώθηκα με ένα breakaway..."[1] Το κανάλι Fox Movietone News κάλυπτε τον μαραθώνιο και πήρε μια κοντινή λήψη των ποδιών του Shorty. Όταν ρωτήθηκε λοιπόν "Τι κάνεις με τα πόδια σου," ο Shorty απάντησε, "The Lindy". Ήταν 17 Ιουνίου του 1928.[1]

Η πρώτη γενιά του Lindy Hop σχετίζεται δημοφιλώς με χορευτές όπως ο "Shorty" George Snowden, την συνεργάτιδά του Big Bea, τον Leroy Stretch Jones και την Little Bea. O "Shorty" George και η Big Bea κέρδιζαν τακτικά διαγωνισμούς στο Savoy Ballroom. Ο τρόπος που χόρευαν τόνιζε τη διαφορά στο μέγεθος που είχαν με την Big Bea να καλύπτει σαν πύργος τον Shorty. Αυτοί οι χορευτές εξειδικεύονταν σε αυτό που αποκαλούνταν floor steps.[2][3]

Όταν οι λευκοί άρχισαν να πηγαίνουν στο Χάρλεμ για να παρακολουθήσουν τους μαύρους χορευτές, σύμφωνα με τον Langston Hughes: "Οι lindy-hoppers στο Savoy άρχισαν να δοκιμάζουν ακόμα και ακροβατικές κινήσεις, και να κάνουν εξωφρενικά πράγματα για τη διασκέδαση των λευκών, που κατά πάσα πιθανότητα ποτέ δεν θα είχε περάσει από το μυαλό τους να το κάνουν για την δική τους διασκέδαση. Μερικοί από τους lindy-hoppers είχαν τυπώσει κάρτες με τα ονόματά τους και έγιναν καθηγητές χορού διδάσκοντας τους τουρίστες. Τότε οι βραδιές στο Χάρλεμ έγιναν βραδιές με show για τους Βόρειους."[4]

Ο Charles Buchanan, μάνατζερ του Savoy, πλήρωνε χορευτές όπως ο Shorty Snowden για να "δίνουν παραστάσεις" για την πελατεία του.[5] Σύμφωνα με τον Snowden, "Όταν αυτό τελικά προσφέρθηκε να μας πληρώνει, πήγαμε επάνω και οργανώσαμε ένα χορό. Το μόνο που θέλαμε σε κάθε περίπτωση ήταν να χορεύουμε." [1] Όταν τα "Air steps" ή "aerials" όπως ήταν το Hip to Hip, το Side Flip, και το Over the Back (τα ονόματα περιγράφουν την κίνηση της γυναίκας στον αέρα) άρχισαν να εμφανίζονται το 1936, η παλαιά φρουρά των χορευτών όπως ο Leon James, ο Leroy Jones, και ο Shorty Snowden δεν ενέκριναν τις νέες κινήσεις.[1]

Νεότεροι φρέσκοι χορευτές που βγήκαν από σχολές (Al Minns, Joe Daniels, Russell Williams, και Pepsi Bethel) τελειοποίησαν το Back Flip, Over the head, και 'το Snatch' '.[1][3]

Ο Frankie Manning ήταν μέρος της νέας γενιάς των Lindy Hoppers, και είναι πιο διάσημος Lindy Hopper στην ιστορία. Οι Al Minns και Pepsi Bethel, Leon James, και Norma Miller καταλαμβάνουν επίσης ξεχωριστή θέση στην σύγχρονη ιστορία του Lindy Hop. Κάποιες πηγές πιστώνουν τον Frankie Manning, ότι είχε εργαστεί με την συνοδό του Freida Washington, για την επινόηση του ground-breaking 'Air Step' ή 'aerial' το 1935. Μια πηγή πιστώνει τους Al Minns και Pepsi Bethel ως μεταξύ εκείνων που τελειοποίησαν το air step.[3] Το Air Step είναι μια κίνηση χορού στην οποία τουλάχιστον και τα δύο πόδια του ενός από το ζευγάρι 'αφήνουν το έδαφος με ένα δραματικό, ακροβατικό στυλ. Περισσότερη σημασία έχει να γίνεται έγκαιρα και με μουσική. Τα Air steps έχουν πλέον ευρέως συνδεθεί με τον χαρακτήρα του lindy hop, παρόλο που έχουν γενικώς διατηρηθεί για διαγωνισμούς ή παραστάσεις, και όχι τόσο σε κοινωνικές σκηνές χορού.

Το Lindy Hop μπήκε στην επικρατούσα Αμερικανική κουλτούρα στα 1930s, κερδίζοντας δημοφιλία από πολλαπλές πηγές. Ομάδες χορού, μεταξύ αυτών και οι Whitey's Lindy Hoppers (γνωστοί επίσης και ως Harlem Congaroos), Hot Chocolates και Big Apple Dancers παρουσίαζαν στον κοινό το Lindy Hop. Ταινίες του Hollywood, όπως η Hellzapoppin' και η A Day at the Races άρχισαν αν προβάλλουν το Lindy Hop σε σκηνές με χορό. Στούντιο χορού όπως αυτά του Arthur Murray και της Irene and Vernon Castle άρχισαν να διδάσκουν το Lindy Hop. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940s ο χορός ήταν γνωστός ως "New Yorker" στη Δυτική Ακτή.[6]

Το Lindy Hop μετακόμισε στην Ευρωπαϊκή ακτή στις δεκαετίες 1930 και 1940, ξανά μέσα από ταινίες και μπομπίνες ειδήσεων, αλλά επίσης με τα Αμερικανικά στρατεύματα που στάθμευαν σε άλλες ηπείρους, ιδιαίτερα στην Αγγλία, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, και άλλα συμμαχικά προς τις ΗΠΑ έθνη. Παρόλο που το Lindy Hop και η jazz είχαν απαγορευτεί σε χώρες όπως η Γερμανία, και οι δύο χοροί ήταν δημοφιλείς σε άλλες χώρες της Ευρώπης κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου.[εκκρεμεί παραπομπή]

Το 1944, λόγω της αυξανόμενης εμπλοκής στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλλαν έναν φόρο κατανάλωσης 30% σε όλα τα "χορευτικά" nightclub. Παρόλο που ο φόρος αργότερα μειώθηκε σε 20 τοις εκατό, σε όλη τη χώρα κρεμάσαν πινακίδες με τη φράση "No Dancing Allowed".[7]

Μετά-swing εποχή (1950s–1960s)Edit

Η έκδοση του Arthur Murray το 1954 του βιβλίου How to become a Good Dancer περιελάμβανε και τέσσερις σελίδες για τη διδασκαλία του Swing: το βασικό Lindy Step, το Double Lindy Hop, το Triple Lindy Hop, το Sugar Foot Walk, και το Tuck-In Turn.[8] Ένα κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο Lindy Hop στις εκδόσεις των ετών 1953 και 1958 του βιβλίου Dancing Made Easy.[9]

Το 1962 το Ballroom Dancebook for Teachers περιελάμβανε ένα ολόκληρο κεφάλαιο για το "Lindy".[10]

Σύμφωνα με το βιβλίο Social Dance, με πνευματικά δικαιώματα από το 1969, από το 1960 το Lindy Hop ήταν γνωστό ως swing.[11]

Αναβίωση (1980s και 1990s)Edit

Η Sandra Cameron και ο Larry Schulz του Cameron Dance Center Inc της Νέας Υόρκης ήσαν αυτοί που συνετέλεσαν στο να επαναφέρουν τον Al Minns και τον Frankie Manning στη διδασκαλία του Lindy Hop στο δικό τους κέντρο χορού.[12] O Minns συνεργάστηκε με το κέντρο χορού και άρχισε ένα πρόγραμμα swing εκεί το 1981. Ο Frankie Manning συνεργάστηκε με το Κέντρο το 1985.[13]

Οι πρώτοι φοιτητές του Al Minns ήταν αυτοί που σχημάτισαν τη βάση για τη Swing Dance Society της Νέας Υόρκης, που ιδρύθηκε το 1985.[12]

Στη δεκαετία του 1980s, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι χορευτές από την Καλιφόρνια, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και τη Σουηδία (όπως οι Sylvia Sykes, Erin Stevens, Steven Mitchell, Terry Monaghan και Warren Heyes που σχημάτισαν την ομάδα παραστάσεων London's Jiving Lindy Hoppers, και Rhythm Hot Shots της Στοκχόλμης / Harlem Hot Shots) επιδίωξαν την 'αναβίωση' του Lindy Hop χρησιμοποιώντας αρχειακά φιλμ όπως το Hellzapoppin' και το A Day at the Races και ερχόμενοι σε επαφή με χορευτές όπως Frankie Manning, Al Minns, Norma Miller, Jewel McGowan και Dean Collins. Στα μέσα προς τέλη του 1990 η δημοφιλία της νέο- swing μουσικής του swing revival προκάλεσε ένα νέο mainstream ενδιαφέρον για το χορό. Ο χορός ωθήθηκε σε μεγάλη αναγνωρισιμότητα αφού προωθήθηκε μέσα από ταινίες όπως Swing Kids το 1993 και σε διαφημιστικά της τηλεόρασης της εταιρείας πώλησης ρούχων GAP το 1998. Η δημοφιλία αυτή οδήγησε στην ίδρυση τοπικών χορευτικών κοινοτήτων Lindy Hop σε πολλές πόλεις.[εκκρεμεί παραπομπή]

Τρέχουσα κατάστασηEdit

Κύριο άρθρο: Το Lindy Hop σήμερα

Υπάρχουν ακμάζουσες κοινότητες σε όλο τον κόσμο, και το Lindy Hop μπορεί σήμερα να βρεθεί σε όλες σχεδόν τις μεγάλες δυτικοποιημένες πόλεις.

Το μικρό χωριό του Herräng στη Σουηδία (βόρεια της Στοκχόλμης) έχει ανεπίσημα γίνει η διεθνής Μέκκα του Lindy Hop χάρη στο ετήσιο Herräng Dance Camp που παλαιότερα το έτρεχαν οι Rhythm Hot Shots και στη συνέχεια πέρασε στους νέους ιδιοκτήτες και την επιχειρησιακή ομάδα, συγκεντρώνοντας προσέλευση από 40 περίπου χώρες. [εκκρεμεί παραπομπή] Το Lindy Hop τείνει να επικεντρώνεται σε μικρές τοπικές σκηνές σε πόλεις όλων αυτών των χωρών, παρόλο που περιφερειακά, εθνικά, και διεθνή χορευτικά events φέρνουν χορευτές απ'όλες αυτές τις σκηνές κοντά. Τοπικές κοινότητες χορού swing σε κάθε πόλη και χώρα χαρακτηρίζονται από διαφορετικές τοπικές κουλτούρες. Η έννοια του Lindy exchange, μιας συνάντησης χορευτών του Lindy Hop σε μια πόλη για πολλές μέρες για να χορέψουν με ντόπιους και επισκέπτες, δίνει τη δυνατότητα σε διαφορετικές κοινότητες να μοιραστούν τις ιδέες τους με άλλους.

Το Lindy Hop σήμερα χορεύεται ως ένας κοινωνικός χορός, ως ένας συναγωνιστικός χορός, και ως παραστατικός χορός (performance dance) σε τάξεις, εργαστήρια, και κατασκηνώσεις. Σε καθένα απ'αυτά, οι συμμετέχοντες χορεύουν μόνοι ή μαζί, με αυτοσχεδιασμό ενός κεντρικού μέρους του κοινωνικού χορού και πολλά τμήματα που περιλαμβάνουν παραστάσεις και διαγωνισμούς.

Ποπ κουλτούραEdit

Το Lindy Hop έχει προβληθεί σε δημοφιλή μέσα από το ξεκίνημά του. Παραλλαγές περιλαμβάνουν το Double Lindy[14] και το Triple Lindy.[15]

To Lindy Hop παρουσιάστηκε από τον Homer Simpson ενώ ήταν ντυμένος ως panda στο επεισόδιο της σειρά The Simpsons episode "Homer vs. Dignity". Εντούτοις, τα πραγματικά βήματα που φάνηκαν στη ζωντανή αναπαράσταση ήταν του Charleston.


Το Lindy Hop dance club Harlem και η κουλτούρα zoot suit σχηματίζει ένα πολύχρωμο παρασκήνιο στο πρώτο μέρος της ταινίας του Spike Lee Malcolm X, όπου πρωταγωνιστεί ο Ντένζελ Ουάσινγκτον. Ο χαρακτήρας του Spike Lee αποκαλείται στην ταινία "Shorty".[16]

Στους τελικούς του 2009 του Strictly Come Dancing το Lindy Hop ερμηνεύθηκε από τους δύο τελικούς διαγωνιζόμενους. Στην όγδοη περίοδο της Αμερικανικής παραλλαγής του Dancing with the Stars, προστέθηκε στη λίστα των χορών μαζί με το Αργεντίνικο Τανγκό. Το Lindy Hop εμφανίζεται στο Ταϊβανέζικο φιλμ του 2010 Au Revoir Taipei, στο οποίοι ο χαρακτήρας του Amber Kuo πηγαίνει για μαθήματα χορού τα βράδια. Ένα από αυτά τα μαθήματα παρουσιάζεται στο τέλος της ταινίας.

Το 2011, ο σατυρικός οργανισμός ειδήσεων The Onion ισχυρίστηκε ότι το Lindy Hop ήταν μια μορφή αντισημιτισμού που επινοήθηκε για να τρομοκρατεί του Εβραίους ιδιοκτήτες καταστημάτων, και ότι το όνομά του προέκυψε από τον πιλότο και συμπαθούντα τους Ναζί Charles Lindbergh.[17]

Δείτε επίσηςEdit

ΠαραπομπέςEdit

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Stearns, Marshall and Jean (1968). Jazz Dance: The Story of American Vernacular Dance. New York: Macmillan. σελ. 128–129,315–316,322–326,330. 
  2. Lindy Hop Biographies: Shorty George Snowden. Judy Pritchett with Frankie Manning (2006) (ανακτήθηκε 2007-08-08 )
  3. 3,0 3,1 3,2 Richard A. Long (1989). The Black Tradition in American Dance. Rizzoli International Publication, Inc.. σελ. 33. ISBN 0-8478-1092-5. 
  4. Langston Hughes (1940). The Big Sea. New York: Hill and Wang.  – cited in Lynne Fauley Emery (1972). Black Dance in the United States from 1916 to 1970. National Press Books. ISBN 0-87484-203-4. 
  5. Jacqui Malone (1996). Steppin' on the Blues. University of Illinois Press. σελ. 101–103. ISBN 0-252-02211-4. 
  6. Murray in a Hurry Monday, Oct. 05, 1942. Time.
  7. Albert Murray (2000). Stomping the Blues. Da Capo Press. σελ. 109–110. ISBN 0-252-02211-4. 
  8. How to become a Good Dancer; by Arthur Murray. 1954. Simon and Schuster. Table of contents and pages 48–52; no ISBN
  9. Dancing Made Easy. Betty White. David McKay Company, Inc. page 177. LCCN 53-11379
  10. Ballroom DanceBook for Teachers. Betty White. 1962. David McKay Company, Inc. pages 131–144. LCCN 62-18465
  11. Social Dance. John G. Youmans. Goodyear Publishing Company, Inc. 1969. page 25. LCCN 69-17984
  12. 12,0 12,1 Swing dancer: Version 1.10, a swing dancer's manual. Craig R Hutchinson. December 1998. Potomac Swing Dance Club, Inc. page 5.1–5
  13. Frankie Manning, Staff, Sandra Cameron Swing
  14. Bennett, John Price and Pamela Coughenour Riemer (2006). Rhythmic activities and dance. Human Kinetics, ISBN 978-0-7360-5148-4
  15. Wright, Judy Patterson 2003). Social dance: steps to success. Human Kinetics, ISBN 978-0-7360-4505-6
  16. http://www.imdb.com/title/tt0104797/
  17. Popular 1920s Dance Originated As Way To Terrorize Jews. The Onion News Network (Season 1: Ep 6). IFC (2011-09-06) (ανακτήθηκε 2011-09-06 )

Περαιτέρω ανάγνωσηEdit

  • DeFrantz, Thomas. Dancing Many Drums: Excavations in African American Dance. Wisconsin: University of Wisconsin Press, 2001.
  • Emery, Lynne Fauley. Black Dance in the United States from 1619 to 1970. California: National Press Books, 1972.
  • Friedland, LeeEllen. "Social Commentary in African-American Movement Performance." Human Action Signs in Cultural Context: The Visible and the Invisible in Movement and Dance. Ed. Brenda Farnell. London: Scarecrow Press, 1995. 136 – 57.
  • Gottschild, Brenda Dixon. Digging the Africanist Presence in American Performance. Connecticut and London: Greenwood Press, 1996.
  • Hazzard-Gordon, Katrina. Jookin': The Rise of Social Dance Formations in African-American Culture. Philadelphia: Temple University Press, 1990.
  • Jackson, Jonathan David. "Improvisation in African-American Vernacular Dancing." Dance Research Journal 33.2 (2001/2002): 40 – 53.
  • Malone, Jacqui. Steppin' on the Blues: The Visible Rhythms of African American Dance. Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 1996.
  • Manning, Frankie; Cynthia R. Millman (2007). Frankie Manning: Ambassador of Lindy Hop. Philadelphia, Pennsylvania: Temple University Press. ISBN 1-59213-563-3. http://www.frankiemanning.com. 
  • Szwed, John F., and Morton Marks. "The Afro-American Transformation of European Set Dances and Dance Suites." Dance Research Journal 20.1 (1988): 29 – 36.
  • Spring, Howard. "Swing and the Lindy Hop: Dance, Venue, Media, and Tradition". American Music, Vol. 15, No. 2 (Summer, 1997), pp. 183–207.
  • Thomas, Amy. "Infinity Dance: The Move That Never Ends". California: National Press Books, 2006
  • Batchelor, Christian, This Thing Called Swing. Christian Batchelor Books, 1997, ISBN 0-9530631-0-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοιEdit

Pop
Τα Κοινά έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Ιστορία του Lindy Hop


Ο χορός Lindy Hop σήμερα
Περιλαμβάνει περιεχόμενο με άδεια CC-BY-SA από το άρθρο Lindy Hop της αγγλόφωνης Βικιπαίδειας (authors)

Επιλεγμένο βίντεοEdit

The Battle 2009 Lindy Hop competition09:31

The Battle 2009 Lindy Hop competition

Ανακτήθηκε από το "http://artnoise.wikia.com/wiki/Lindy_Hop?oldid=1961".

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Also on FANDOM

Random Wiki